TÜİK’in Temmuz 2026 verilerine göre yıllık enflasyon %31,75, aylık enflasyon ise %1,78 olarak açıklandı. Ancak çarşıda, pazarda, kirada, faturada ve mutfakta yaşanan gerçek hayat pahalılığı, açıklanan resmi rakamların çok ötesindedir. Tüm Eğitim Çalışanları Sendikası olarak bir kez daha vurguluyoruz: Gerçek enflasyon TÜİK tablolarında değil; boşalan pazar filesinde, kabaran faturalarda, ödenemeyen kiralarda ve çocukların eksilen beslenme çantalarında görülmektedir.
Türkiye’de milyonlarca yurttaş 8 yıldır bitmeyen kriz, sürekli artan hayat pahalılığı ve eriyen alım gücüyle mücadele etmektedir. Market alışverişinin 4-5 bin liraya, aylık gıda giderinin 20-25 bin liraya, kiraların 25-30 bin liraya, fatura ve zorunlu aboneliklerin 10-15 bin liraya dayandığı bir tabloda; emekliye yaklaşık 23.500 TL, asgari ücretliye 28.075 TL, memura ise ortalama 69 bin TL gelir reva görülmektedir. Açlık sınırının 37 bin TL, yoksulluk sınırının 120 bin TL seviyesine ulaştığı bir ülkede bu tablo geçim değil, hayatta kalma savaşıdır.
TÜİK’in enflasyon sepetini ve hesaplama yöntemini tüm ayrıntılarıyla kamuoyuna açıklaması artık zorunluluktur.
Meyvenin, sebzenin, etin, sütün, kiranın, aidatın, faturanın, eğitimin ve ulaşımın hangi fiyatlarla hesaba katıldığı bilinmeden açıklanan oranlar toplumda güven oluşturamaz. Enflasyon verileri milyonlarca memurun, emeklinin, işçinin ve asgari ücretlinin maaşını doğrudan belirlemektedir. Şeffaf olmayan her veri, milletin emeğine, sofrasına ve geleceğine gölge düşürmektedir.
Tüm Eğitim Çalışanları Sendikası olarak çağrımız nettir: Maaş artışları hedef enflasyona göre değil, gerçek hayat pahalılığına göre yapılmalı; en düşük emekli maaşı ve asgari ücret açlık sınırının üzerine çıkarılmalı, kamu çalışanlarının ücretleri yoksulluk sınırı dikkate alınarak yeniden düzenlenmelidir. Bu millet artık masa başı rakamlarla oyalanmak değil, insanca yaşamak istemektedir.
TÜİK rakam yazıyor, millet bedel ödüyor; masa başı hesaplarla mutfaktaki yangın söndürülemez.
