“Ekonomik kriz insanları sadece yoksullaştırmıyor, aynı zamanda yalnızlaştırıyor. Çünkü sosyal hayat artık birçok kişi için maliyetli bir alana dönüştü.
Bir arkadaşla kahve içmek, ailecek dışarı çıkmak, bir sinemaya gitmek, çocukları bir etkinliğe götürmek, hatta şehir içinde ulaşım sağlamak bile ciddi bir harcama kalemi hâline geldi. Bu nedenle insanlar sosyal ilişkilerini azaltıyor, evine kapanıyor, daha az görüşüyor, daha az paylaşıyor.
Bu da zamanla yalnızlık, tükenmişlik ve umutsuzluk duygusunu büyütüyor.
Toplumun geniş kesimleri sürekli yorgun, gergin ve kaygılı hâle geliyor. Sokakta, iş yerinde, trafikte, okulda, evde bu gerginliği görmek mümkün. Çünkü ekonomik kriz, sadece rakamlarda değil; insanların yüzünde, ses tonunda, sabrında ve tahammül gücünde de kendini gösteriyor.”